یکی از بلاگرا امروز مهاجرت کرد و همین الان پروازش پرید. با این که اینجا رفاه نسبی داشت اما به نظرش زندگی بهتری ام میتونست بسازه و رفت که رویاهاشو زندگی کنه.من تو زندگیم آسایش چندانی نداشتم. ۲۰ سال اول که به خاطر شغل پدرم شهرهای مختلف بودیم و بعدش هم که دوران دانشجویی و طرحم رو شهرستان بودم. هیچوقت به فکر مهاجرت نبودم چون غربت رو خیلی ساله تجربه کردم و واقعا احساس میکنم تنهایی نمی ارزه. ( نمی دونم شاید متاهل شدم نظرم عوض شه) ولی اگه یه نقطه تو زندگی من روشن باشه اینه که از ایران و تهران دیگه نمی خوام دور بشم. هر چی که هست با تمام خوب و بدیاش همین جا میسازم. شاید کم، شاید به سختی اما اینجا آرامشم بیشتر. 

از دیروز دارم کمد و لباسامو مرتب میکنم و اضافیارم جدا میکنم بدم به نیازمند. به حدی روسری و لباس تو خونه دارم که واسه سیصد سال دیگه م کافیه. خیلیاشو حتی یه بارم استفاده نکردم و الانم دیگه از چشمم افتادن.۱) وسایل به اندازه نیاز بخرید. در گذر زمان مد، سلیقه، توان اقتصادی عوض میشه و ممکنه بعد از یه مدتی دوسش نداشته باشید. ۲) وقتی یه چیزی رو رد کنید که هنوزم قابل استفاده باشه یا واقعا دیگه بهتون حس خوب نده و تکراری بشه. ۳) همیشه سعی کنید تا جایی که میتونید وسایل خوب و اسم و رسم دار بخرید که تا مدتها بدون تغییرات ظاهری براتون کار بکنن. وسایل درجه چند اگر چه ارزون ترن ولی به همون نسبت هم کمتر کار میکنن و با یه بار شستن حالت اول رو از دست میدن. 

در رابطه با یکی از همکلاسیام که گفتم طلاق گرفته (همون که شوهرش گیر مذهبی میداده)ایشون فروردین ۹۸ وقتی که سال آخر پزشکی بود عقد کرد و طبق قانون چون متاهل بود بدون گذروندن طرح میتونست برای تخصص امتحان بده. خودش هم دختر درس خونی بودو هدفشم رشته های تاپ بود. از ازدواجش خیلی ذوق زده بود و کلی برنامه ریزی برای آینده داشت. بخش هاشو بیمارستانای آف برمیداشت و یک سال آخر داشت حسابی درس میخوند. چند بار هم تو کتابخونه بیمارستان همراه همسرش دیدمش که درس میخوندن. من واقعا شاهد برنامه ریزیا و تلاش هاش بودم و امیدوار هم بودم دو رقمی بیاره. نهایتا اون سال که امتحان نداد و سال بعدش هم قبول نشد و چند روز پیش شنیدم بعد از کارای طلاقش تازه طرحشو شروع کرده ( یعنی با ۲ سال فاصله از همکلاسیاش). من مطمئنم اگه ازدواج نکرده بود به تنهایی مسیر خیلی بهتری رو میرفت. هر چند شاید گفت تجربه ای براش به یادگار گذاشت اما به قیمت ۲ سال عمر و جونی!مراقب زمانمون باشیم که با چه کسایی و برای چه مواردی میگذرونیم. نزاریم دیگران برامون تصمیم بگیرن. اگر هم وارد رابطه ای شدیم هدف هامونو فراموش نکنیم. ما اول از همه مسئول آرزوهای خودمون هستیم و در کنارش هدفهای دیگه رو دنبال کنیم. این قضیه خیلی گسترده س. به شخصه رفتارها و کارهای خودم رو که بررسی میکنم میبینم چقدر راحت در طول روز یه فرد نوعی با رفتار و گفتارش منو از مسیرم منحرف میکنه و ذهنمو برای دقایق تا حتی ساعاتی از خودم دور میکنه. یا حتی اینترنت و موبایل و زندگی مدرن و پر رنگ و لعاب امروزی هم. بیشتر مراقب ذهنمون باشیم!